ಬಡಕಲು ಒಂಟೆ ಬಂದುಹೋದ ಪ್ರಸಂಗ

ನಿನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ತೀರ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಹೊರಗೆಲ್ಲೂ ಹೋಗದೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ. ಭಾರತ-ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ಕೂತರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆರಾಯ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಮ್ಯಾಚು ಶುರುವಾಗೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಾಳಾದ್ದು ಕರೆಂಟು ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡಕ್ಕೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಶಪಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಮಳೆ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಪೈರು ಹುಟ್ಟಬಾರದ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣಗೆ ಕೂಗು ಹಾಕಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದು ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ನೋಡಹೋದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣಕಲು ಒಂಟೆ ಬಂತುನಿಂತಿದೆ! ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಪುಟ್ಟಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡವಳೇ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇದೇ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ ಅಂದುಕೊಂಡು ಹಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ‘ಆನೆ ಬಂತೊಂದಾನೆ….ಯಾವುರಾನೆ….. ಸಿದ್ದಾಪುರದ ಆನೆ…. ಇಲ್ಲಿಗೇಕೆ ಬಂತು…..’ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಇವಳಿಗೆ ಟ್ಯೂಶನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದೂ ಇದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ತಾನೀಗ ಕಲಿತಿರುವುದನ್ನೂ ನನಗೊಪ್ಪಿಸಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆಯುವ ತಂತ್ರ ಅವಳದ್ದು… ‘ಆನೆ ಅಲ್ಲಾ ಪುಟ್ಟಿ ಅದು ಒಂಟೆ…. ಬೇಕಾದರೆ ನಿನ್ನ ಹಾಡನ್ನ ಹೀಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೋ. ಒಂಟೆ ಒಂಟೆ ಬಂತೊಂದು ಒಂಟೆ…’ ಅಂತ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅವಳೂ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ಹಾಡಿದಳು.

ಹೀಗೆ ಏಕಾಏಕಿ ಒಂಟೆ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಖುಷಿ. ಹೋ ಅಂತ ಕಿರುಚಿದರು. ಕೆಲವರು ಅದರ ಬಾಲ ಹಿಡಿಯಲೂ ಮುಂದಾದರು. ಅದು ಮಾತ್ರ ಅದ್ಯಾಕೋ ಇವರತ್ತ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕತ್ತೆತ್ತಿ ಮೇಯಲೂ ಶುರುಮಾಡಿತ್ತು. ನೋಡಿದರೆ ಬರೀ ಎಲುಬಿನಿಂದಲೇ ತುಂಬಿರುವ ನರಪೇತಲ ಬಡಪಾಯಿ ಒಂಟೆ. ಹಸಿರು ತಿಂದು ಅದೆಷ್ಟೂ ದಿನ ಆಗಿದ್ದಂತೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸಿಕ್ಕಿದಷ್ಟನ್ನು ಎಳೆದು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂಟೆಯವ ಅದು ತಿನ್ನು ಇದು ತಿನ್ನು ಅಂತ ಅದಕ್ಕೆ ಗೈಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅದೆಲ್ಲಿದ್ದವೋ ಅಷ್ಟೊಂದು ನಾಯಿಗಳು. ದಂಡುದಾಳಿ ಸಮೇತ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಹೀಗೆ ಬಂದಿರುವ ಒಂಟೆ ತಮ್ಮ ಬದ್ಧವೈರಿಯೆಂದು, ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ತಮ್ಮ ಅಸ್ಥಿತ್ವಕ್ಕೆ ದಕ್ಕೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಅಂತ ಅವೆಲ್ಲಾ ಗುಂಪಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿಯೇ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದಿರಬೇಕು. ಅರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ನಾಯಿ ಇವೆಯಾ ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೆ ಅವುಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕೂಗು ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಾಯಿಗಳ ಬೊಗಳುವಿಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ದೊಂಬಿ ಆಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಆ ನಾಯಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕಲ್ಲುಬೀಸಿ ಓಡಿಸಿದರು.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಒಳಗೋಡಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ, ಒಂದೆರಡು ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅದು ಜೀವ ಹೋದವರಂತೆ ಪಕ್ ಪಕ್ ಅಂತ ಆಫ್ ಆಗಿಬಿಡಬೇಕೆ!

ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಒಂಟೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿಸೋದು ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಆಯ್ತು. ಒಂಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿ ಒಂದು ರೌಂಡು ಸುತ್ತಿಸೋಕೆ ತಲೆಗೆ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಅಂದವನ ಹತ್ತಿರ ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿ ಐದಕ್ಕಿಳಿಸಿ ಕಡೆಗೂ ಸವಾರಿ ನಡೆಯಿತು. ಥೇಟ್ ದಸರಾ ದರ್ಬಾರಿನ ಥರ!

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ತನ್ನ ಒಂಟೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟ. ನಮ್ಮ ಐಕಳು ಒಂದಿಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ಟಾಟಾ ಹೇಳಿ ಬಂದವು.

ನಮ್ಮ ಆಯಸ್ಸು ಇನ್ನೆಂಟೇ ವರ್ಷ!

ಈ ಸಲ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರವಾಯಿತು. ಬರೀ ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಿಸೋದಕ್ಕೆ ಆಗ್ತದಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಸಿಮ್ ಕೂಡ ತಗೋಬೇಕು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಸಿಮ್ ಅಂಗಡಿ ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟೆ.

ಇಲ್ಲೇ ಸಿಟಿಯಲ್ಲೇ ಟವರುಗಳ ಕೆಳಗೇ ಕೂತು ಮಾತನಾಡಿದರೂ ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕಟ್ ಆಗುವ , ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿ ಕುಯ್…ಗುಟ್ಟುವ ಸ್ಪೈಸ್ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಖತ್ತಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಕಂಪನಿಗಳಿಗಿಂತಾ ಫುಲ್ ಕವರೇಜ್. ಅದಕ್ಕೆ ಅದೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದು.

ಸರಿ ಸ್ಪೈಸ್ ಕೇರ್ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದದ್ದಾಯಿತು. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಚಂದನೆ ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕಳು. ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಸ್ಮೈಲ್ ಮಾಡಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದಳು. ಏನು ಎತ್ತ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಇದ್ದಬದ್ದ ಆಫರ್ ಗಳ ಕಥೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ತೆರೆದಿಟ್ಟಳು. ಅಮ್ಮ ಔಟ್ ಗೋಯಿಂಗ್ ಕರೆಗಳನ್ನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ವ್ಯಾಲಿಡಿಟಿ ಉತ್ತಮ ಅಂತಂದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ದುಡ್ಡು ತೆತ್ತದ್ದೂ ಆಯಿತು.

ಹುಡುಗಿ ಬಿಲ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದವಳೇ, ಸಿಮ್ ಜೊತೆಗಿತ್ತಳು. ‘ಸರ್ ನೀವು ಆಕ್ಟಿವೆಟ್ ಮಾಡಿರುವುದು ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ಪ್ಲಾನ್. ೨೦೧೬ರ ತನಕ ವ್ಯಾಲಿಡಿಟಿ ಇರುತ್ತೆ!’. ‘ಅರೆ! ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ಅಂದರೆ ಲೈಫ್ ಇರುವ ತನಕ ಅಲ್ವಾ?’ , ‘ಹಾಗಲ್ಲ ಸರ್ ಈಗ ಎಲ್ಲ ಕಂಪನಿಗಳು ಇದೇ ಆಫರ್ ನೀಡ್ತಾ ಇರೋದು. ೨೦೧೬ರ ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ಸಿಮ್ ಅನ್ನ ಮತ್ತೆ ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕು’.

ಮರು ಮಾತಿಗೆ ಅವಕಾಶನೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಿಮ್ ಹ್ಹಿಹ್ಹಿಹ್ಹಿ… ಅಂತ ಅಣಕಿಸಿ ನಗುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ ಅನಿಮೇಶನ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಅದರ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮೊಟಕಿ, ಎತ್ತಿ ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಅಂತ ಬೇರೆ ಕಂಪನಿಗಳ ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, ಅವುಗಳ ಕಥೆಯೂ ಇಷ್ಟೆ!

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮ ಆಯಸ್ಸು ಎಂಟೇ ವರ್ಷ ಅಷ್ಟೆ. ಆಮೇಲೆ ನಾವು ಬದುಕಿದ್ದೀವಿ ಅಂತ ಅವರಿಗೆ ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿಸಿ ಜೀವಿತಾವಧಿಯನ್ನ ನವೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ವ್ಯಾಲಿಡಿಟಿ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಆಯಸ್ಸು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಎಂಟು ವರ್ಷ ನೀಡೋದು!